Ponieważ w miarę posuwania się w głąb Rosji brak lekkiej jazdy dawał się Napoleonowi we znaki, 24 sierpnia 1812 r. przekazał on gubernatorowi litewskiemu van Hogendorpowi pozwolenie mianowania „oficerów wszystkich stopni w służącym Francji pułku Tatarów litewskich, złożonym z muzułmańskiej szlachty”. I choć podpisany 8 października w Wilnie dokument tworzył ostatecznie tylko szwadron, cesarz myślał o jego rozbudowie nawet w Moskwie.

Na czele szwadronu stanął pułkownik Mustafa Murza Achmatowicz, który wezwał 23 października w Wilnie Tatarów do służby w szwadronie. Liczyć miał on 12 oficerów i 234 podoficerów i żołnierzy z 29 końmi oficerskimi i 234 żołnierskimi. Z dokumentów wynika jednak, że w listopadzie Achmatowicz miał wprawdzie wszystkich oficerów, ale w szeregach tylko 79 ludzi, z 30 końmi oficerskimi i 107 żołnierskimi. Co gorsza, po walkach pod Wilnem (10 a 12 grudnia) zostało ich ledwie 30, a sam Achmatowicz zmarł tuż po dowiezieniu go do Warszawy.

Jego następca, kapitan Samuel Ułan usiłował w 1813 r. odtworzyć szwadron, między innymi przez wcielenie muzułmańskich żołnierzy Napoleona bądź jego jeńców. Wiosną 1813 r. służyło 53 Tatarów (w tym 3 oficerów), wcielonych jako 15. kompania do 1. pułku szwoleżerów.

Wykaz z 8 marca 1814 r. mówi o 24 Tatarach, w tym 1 oficerze a w  pierwszych dniach kwietnia  1814 r. kolorowe stroje i szarawary nosić będzie tylko kpt. Ułan i 14 żołnierzy. A jednak zatwierdzone przed upadkiem Napoleona pułkowe zamówienia z 1814 r. opiewają na 65 czapraków z baraniej skóry oraz na 70 kołpaków, kurtek bez rękawów i tyleż par szerokich spodni „tatarskich” oraz tych do wysokich butów.

Tatarzy wyróżniali się bowiem nosząc (wedle Załuskiego) „strój odrębny na pół turecki czyli tatarski”.

W naszej publikacji "Wojsko Polskie w służbie Napoleona. Gwardia" są 4 plansz przedstawiających oficerów, 1 plansza przedstawiająca oficera i 2 trębaczy, 7 plansz - szeregowców i jedna plansz szczegółowa mundurowa. Wszystkie w formacie książki (34 x 24 cm)